Santa Mariña de Augas Santas
Patroa de Xinzo de Limia
| | Santa Mariña de Augas Santas Patroa de Xinzo de Limia
| |
Esta Páxina de Santa Mariña de Augas Santas, Virxe e Mártir, está adicada a "Asociación Cultural Estudios de Santa Mariña de Augas Santas" i en especial a o seu Presidente, D. José Ramón Seara Valero.
Santa Mariña de Augas Santas, na man dereita sostén unha Cruz, na esquerda una palma o mesmo tempo que pisotea un dragón.
 Santa Mariña de Augas Santas nunha das fontes. |
 Santa Mariña de Augas Santas no Altar. |
 Fonte de Santa Mariña de Augas Santas |
 Santa Mariña de Augas Santas, Mausoleo. |
 Igrexa de Santa Mariña de Augas Santas. |
 Igrexa de Santa Mariña de Augas Santas. |
 Sepulcro de Santa Mariña de Augas Santas, baixo o Mausoleo |
 Igrexa de Santa Mariña de Augas Santas. |
 Mausoleo de Santa Mariña de Augas Santas. |
 Sepulcro de Santa Mariña de Augas Santas. |
 Cadro representando a Decapitación na capela de San Tomé, |
 Sepulcro de Santa Mariña, dentro da Igrexa. |
 Capela de san Tomé, no interior atópase unha das fontes. |
Fonte, Pozo no interior da Capela de San Tomé. |
 Basílica da Ascensión. |
 Entrada a cripta da Basílica da Ascensión, sen rematar. |
 Altar na cripta, baixo a basílica da Ascensión. |
 Forno onde queimaron a Santa Mariña dentro de Cripta |
 Carballo, dentro do muro con pedras, as pioucas |
 Asento de Santa Mariña, onde facía calceta, cando gardaba as ovellas |
 Ermida de Santa Mariña en Piñeira de Arcos. |
 Piouca da Santa, onde arrefriou despois de queimala no forno. |
 Ermida de Santa Mariña en Piñeira de Arcos. |
 Ermida de Santa Mariña en Piñeira de Arcos. |
 Casa de Xinzo de Limia onde viviu Santa Mariña. |
 Casa en Xinzo de Limia onde viviu Santa Mariña |
 Igrexa de Santa Mariña de Xinzo de Limia |
 Igrexa de Santa Mariña de Xinzo de Limia |
 Interior da Igrexa "vella" de Santa Mariña de Xinzo de Limia |
 Imaxe da Santa Mariña de Xinzo de Limia |
Procesión dos Pendóns, 20 de maio de 2007, saída da igrexa |
Procesión dos Pendóns saída da igrexa de Santa Mariña |
 |
 |
Saída da imaxe da Santa Mariña, |
 A procesión camiño de Armea. |
 O camiño e costa abaixo, estreito e cheo de pedras. |
 A xente cambia o calzado por un mais cómodo. |
 A procesión camiño de armea, |
 |
 |
 |
 |
 Os pés resíntense, o camiño no e doado. |
 A Procesión chagando a Basílica da Asunción e a os fornos. |
 |
 |
 Entrada na Basílica da Asunción |
 |
 |
 |
 |
|
 Santa Mariña, Himeneo por onde a sacou San Pedro do Lume. |
|
 O Sacerdote D. José, nos actos relixiosos |
 |
 |
 O noso amigo D. José Ramón Falando cunha membro da Asociación |
|
 |
 |
 |
 |
 Unha muller leva auga das Pioucas , pra curar os males de ouvido |
 O cruceiro e o peto das animas a saída de Armea |
 Vista da Igrexa de Santa Mariña dende a Cripta |
|
Santa Mariña d'as augas santas Santa Mariña é unha das santas galegas mais antigas e das máis veneradas. Foi filla de Teóbulo, prócer romano, gobernador de Antioquía de Limia, vila hoxe mergullada, e na que naceu a santa galega no século II a.d.C., durante a dominación romana.
O pai entregou á nena aos coidados dunha criada campesiña, que era cristiá e que nesa fe educou a Mariña. Cando o pai se decatou, a repudió e abandonouna ao seu destino na aldea coa avoa. Mariña era moi fermosa, o prefecto romano Olibrio intentou seducila, aínda que sen éxito. Indignado e sabedor da fe que profesaba la moza, encerrouna nun calabozo en espera de que se achegase a razóns. Como non conseguía o seu propósito, someteuna a diferentes tormentos ata que quedou exhausta. Pero os intentos de Olibrio de queimala viva e afogala non deron froitos e entón decidiu decapitala. Cando o verdugo cortou a súa cabeza ésta caeu dando tres saltos no chan e dicindo: Creo, creo, creo!... e naquel lugar xurdiu unha fonte: a de Augas Santas.
Cando celébrase a romaría, o costume é visita-la a fonte santa e pedirlle un desexo, despois visita-lo Forno Dá Santa, un auténtico crematorio romano onde meteron a Mariña para queimala viva. Tamén acódese ao Baño de Santa Mariña, onde Olibrio quixo afogala. Alí hai un vaso de pedra escavada nunha rocha que nunca se seca, sempre ten auga. O auga ten propiedades curativas. Nas inmediacións hai un carballo antiquísimo, O Carballo de Santa Mariña e baixo a súa sombra hai unha pedra que ten forma de oído e alí acoden os romeos a curarse a sordeira.
Merlín dixo: "o auga que o ceo derrama sobre as cavidades das rochas dos xigantes, pecha as feridas e dá a vista aos ollos doentes"
