Naceu na aldea de Souto, parroquia de San Bartolomé de
Ganade, provincia e dioceses de Ourense, o 10 de novembro de 1892. De
pequeno pronto quedou huérfano de pai. Isto foi para el motivo de
dificultades e loitas para seguir a vocación. Tiña 16 anos cando en 1908
ingresou no Colexio de Écija, como aspirante. A súa decidida vontade de ser
relixioso fixo posible o seu admisión en San José do Val para comezar o
noviciado en 1912. Pediu ser e foi admitido como coadxutor Salesiano.
Profesou en setembro de 1914.
A obediencia destinoulle a Málaga, onde traballou bastantes anos, en
repetidas épocas da súa vida. Tamén despregou o seu labor educadora en Écija
durante catro anos e por fin en Morón. Na comunidade de Morón da Fronteira
sufrirían martirio o director, don José Limón e o coadxutor José Branco.
O golpe militar do sábado 18 de xullo de 1936 fixo que patrullas
esquerdistas comezasen os rexistros. Chegaron rumores de que as turbas
querían facer un rexistro nos Salesianos. Cando ás 10 da mañá do domingo 19,
presentáronse no Colexio grupos de milicianos para efectuar devandito
rexistro en busca de armas, don José Branco acompañounos polas diversas
dependencias, tras entregarlles un fusil que xa coñecían e do que tiña a
debida autorización. Ao longo do día haberían de sufrir varios simulacros de
fusilamento. Foron encarcerados finalmente no cuartel da Garda Civil.
A situación exterior se agravaba e íanse desfacendo as esperanzas de saír
daquel enredo. Intensificado o tiroteo, cortada a luz, resultaba difícil o
serenar aos familiares dos gardas, uns cincuenta entre mulleres e pícaros.
Ademais empezou a caer material incendiario sobre a lona que cubría o patio:
chamas, fumes, sensación de asfixia. Moitos, vendo próxima a morte,
confesáronse co señor director, sentado con serenidade e bondade no
penúltimo peldaño da escaleira central. Tamén o fixo o don José Branco.
Finalmente, a resistencia fíxose imposible. O cuartel ardía por distintos
lugares e era forzoso renderse se se querían salvar as vidas das mulleres e
dos nenos. Ao chegar o momento da rendición, pensou en vender cara a súa
vida en unión aos que morreron defendéndose. Pero ao manifestarlle o
Director o desexo de que lle seguise, obedeceu como un neno. Naqueles
momentos de gravidade cumpriu co deber supremo do cristián de prostrarse aos
pés do confesor.
Saíron a cálea mans no alto e con garantías de seguridade, mais ao dobrar a
rúa e abrirse unha prazuela con gran horror viron grupos de milicianos
apostados nos balcóns e esquinas encañonándoes ameazadores. Tras cinco
minutos de disparos, todos xacían no chan. O beato malferido refuxiouse no
reíano do primeiro piso da tenda ?Eladio?, pero a porta estaba pechada e a
casa abandonada polos seus propietarios. Quedaban na balaustrada as pegadas
das mans tinguidas de sangue. Parecía subir apresa. A porta do piso fora
forzada con tal violencia, que caera o montante. Naquela escaleira, tras
varias horas de abandono, sumido nunha terrible soidade, as feridas
sangrando e entre ignorados dores e angustias, deu a súa vida este nobre e
heroico coadxutor Salesiano, mártir da obediencia relixiosa e vítima do odio
dos ?sen Deus? pola súa calidade de relixioso e educador Salesiano.
